Like this:

Адам өмірінде талай күтпеген тосын оқиғалар бола бедерді ғой. Сондай жайт – Астанаға барған сапарымда менің басымнан да өтті. Астанаға екі түрлі мақсатпен жол тартқан едім.

Біріншісі – медиа бағытында жұмыс істейтін Үкіметтік емес ұйымдардың альянсы құрылып, соның үйлестіру кеңесіне қатысу мақсатымен, өйткені, Мінбер осы альянсқа мүше болып енген. Екіншісі – Қазақстан халқы ассамблеясы бір жиын өткізетін болып, оған мені аттай қалап шақырыпты. Екеуінің уақыты да бір кезге сәйкес келеді. Алғашқы күні МАК тың (біздің алянстың қысқарған атауы) жиынына қатысып келесі күні Ассамблеяның жиыны өтедеі деген Н. Гумилев атындағы Еуразия университетіне тарттым. Жиын 11-ге жақын басталды. Басталғаннан-ақ, журналистердің этно журналистикадағы рөлі және этнос аралық қатынастарды реттеудегі қызметтеріне алғыс айтылып, журналистерді көбірек мақтау басталды. Сол кезде менің жаныма Шархан Қазығұлов аға келіп, қолымды алып:

- Сен қазір қазақ журналистерінің атынан сөз сөйле, – деді.

- Не үшін? – деймін түсінбей.

- Саған қазір сыйлық беріледі

-Неғылған сыйлық?

-Грантқа ие болдың.

- Не үшін?

- Ойбай-ау, енді не үшін дерің бар ма, атың бар,. атағың бар журналиссің, еңбегің еленіп жатыр да, тәуба де, бірақ қазақ журналистерінің атынан бір ауыз лебіз білдірсең. Саған сенім артып отырмыз, – деді. Абдырап қалдым, не сөйлерімді де білмеймін. Ешқандай дайындығым жоқ. Сол екі ортада Қазақстан халқы Ассамблеясының жауапты хатшысы Нәзипа апай да келіп, маған сөз сөйлеуіңіз керек деп шегеледі. Бірақ, сөйлеп жарытпадым, ойларым әрі шашыраңқы болды, әрі дауысымда діріл білініп тұр еді. Керісінше, 150 мың теңгеге сертификат алдым.